Suplementy i naturalne witaminy najwyższej jakości !!!

jesteś na:    ►  Warto wiedzieć...  /  Larwy muchy plujki

Kiedy leczenie wymaga wyjścia poza ramy ogólnie pojętej medycyny?
- Wtedy gdy metody tradycyjne nie rokują powodzenia, a metody niestandardowe dają szanse przeżycia oraz gdy ich ryzyko stosowania jest mniejsze, niż pozostawienie pacjenta w "objęciach" sposobów tradycyjnych. I tak stało się trzy lata temu w Toruniu, gdy 10-letni Paweł L. stracił nogę i część kości miednicy.

Gdy zawiodły antybiotyki, położył Pan na jego otwartą ranę larwy muchy plujki, które ją dokładnie oczyściły i uratowały Pawłowi życie.
- Chłopiec był niezwykle rzadkim przypadkiem medycznym z pogranicza mojej specjalizacji, odbiegającym od innych, a zatem i metody musiały być dostosowane do niego. Lecząc ranę w sposób tradycyjny, podaje się antybiotyki, a gdy zachodzi konieczność, chirurg wycina martwicę nożyczkami. Najczęściej jednak zakażenie posuwa się wówczas dalej i jest tylko kwestią odporności chorego, no i szczęścia, czy rana się zagoi, czy pacjent umrze. U chłopca rana nie wykazywała tendencji do gojenia się, jego stan był bardzo ciężki, perspektywa wycięcia martwicy z pewnością skończyłaby się śmiercią i dlatego wszedłem w... muchy.

W jaki sposób?
- Patrzyłem na Pawła i nagle powiedziałem: - Najlepiej jakby mu to coś wygryzło... Powiedziałem to prostymi słowami, a nie językiem medycznym: usunąć martwicę, zwalczyć zakażenie czy podnieść barierę odporności. Pomyślałem jak dziecko, tak jakby to powiedziała, bez obrazy, prosta wiejska kobieta. I jak już powiedziałem to zdanie, w następnej chwili pojawiło się kolejne, jeszcze bardziej decydujące: - Ale co mogłoby mu to wygryźć? Hm... Bo o muchach wiedziałem wtedy tyle, ile przeciętny człowiek.

I jaki był kolejny ruch?
- Internet. Najpierw ustaliliśmy nazwę larw, a po chwili okazało się, jak wielu ludzi na świecie się nimi zajmuje. W ciągu kilku godzin, po nawiązaniu z nimi kontaktu, wiedzieliśmy już, jak daleko są zaawansowane badania nad leczeniem ran larwami muchy plujki. I co więcej, tym, jakby się zdawało, niekonwencjonalnym sposobem leczenia wcale nie zajmują się paramedycy, lecz specjaliści z najlepszych klinik na świecie, w tym i z Wielkiej Brytanii.
I wtedy uzmysłowiłem sobie, jak wielkie jest to wyzwanie dla polskiej medycyny.

Czyli warto było zadać sobie to jedno proste pytanie.
- Tak. I cała ta sytuacja skojarzyła mi się z biblijną historią o dobrym pasterzu. On nie poszedł za całym stadem owiec, tylko szukał tej jednej owieczki, która się od niego odłączyła. Ta opowieść przekłada się na podejście do współczesnej medycyny. W najbardziej nowatorskich metodach nie interesuje nas dziewięćdziesiąt dziewięć wyleczonych przypadków, zakończonych sukcesem, lecz ten jeden, który nam się wymyka.

Jak wygląda proces oczyszczania przez larwy ropiejących, niegojących się ran?
- Larwa nie zjada martwej tkanki jako takiej. Wydziela enzymy trawiące martwicę poza ustrojem larwy. Po strawieniu powstaje półpłynna treść będąca pokarmem dla larwy. Larwa zjada też bakterie i przetrawia je w przewodzie pokarmowym, ale nie jest to jej sposób na życie. Jej właściwą cechą jest trawienie tego, co jest w podścielisku, wchłanianie i zjadanie tego, co jest martwe. Dlatego martwa tkanka rany jest dla larw idealnym pożywieniem. W swoich otworach gębowych ma haczyki, którymi przyczepia się do rany, żeby nie spłynąć razem z wydzieliną. Larwy kładzione na ranę mają długość milimetra, a po kilku dniach już ośmiu. To zwykle wystarczający czas, by dokładnie ją oczyścić. I w tym momencie kończą swą pracę, bo za chwilę zamienią się w czerwie, a potem odlatują jako muchy.

Uratowanie życia Pawłowi L. przeszło do historii medycyny. Jaki jest dzisiaj, po trzech latach, stan badań nad leczeniem larwami?
- Nauczyliśmy się, że obecność wielkich naczyń w obrębie rany nie jest przeciwwskazaniem do stosowania larw. Przy wielkich tętnicach sok wydzielany przez larwy nie jest szkodliwy, a one same dokładnie oczyszczają naczynie dokoła. Zapoznałem się z wieloma publikacjami na ten temat. Na przykład, na zakażoną ranę po nowotworze krtani, w którym te olbrzymie naczynia szyi są w sąsiedztwie, wpuszcza się larwy i one bezpiecznie usuwają wyłącznie martwicę. Nie boimy się już naturalnych otworów, bo larwa tam nie wejdzie, ponieważ jest bardzo mądra. Instynktownie nie wchodzi w kanał, bo żywiąc się rośnie i wie, że nie przeciśnie się już z powrotem.

Jakie jeszcze odkryto ciekawe osobliwości z życia larw?
- Zaobserwowaliśmy rzecz nieprawdopodobną. Jeżeli do larw, będących już w opakowaniu, dodaje się gąbkę, to okazuje się, że są one przekonane, iż pojawiła się konkurencja. I wtedy stają się niewiarygodnie agresywne w wydzielaniu swych pokarmowych treści, ponieważ "uważają", że jest ich dwa razy tyle. Przekonałem się o tym, lecząc rany larwami luzem i w woreczkach. Larwy hodowane luzem i swobodnie kładzione na rany zachowują się leniwie, ospale. Natomiast te drugie wprost szaleją na ranach. I tu chyba dochodzi do głosu teoria stworzeń stadnych, konkurujących ze sobą, by przeżyć. Nadmiar wydzieliny w ranie ogranicza dostęp tlenu i szkodzi larwom. Wiemy, że poprzednio stosowane leczenie miejscowe solami srebra szkodzi im i je zabija. Dlatego larwy trzeba bezustannie obserwować, bo swym zachowaniem sygnalizują ciekawe, tajemnicze zjawiska, które człowiek powinien nauczyć się prawidłowo odczytywać.

Nie wystarcza mu do tego wiedza, którą posiada?
- Do tego potrzebna jest nam praktyczna wiedza aborygenów, azjatyckich szamanów i afrykańskich czarowników, ich wielopokoleniowe doświadczenie w leczeniu i w terapii. Nie tak dawno wielu polskich lekarzy podczas pobytu w Afryce było świadkami całkowitego wyleczenia chorych w ostatnim stadium gruźlicy, po której w organizmie nie zostało ani śladu! Żadna medycyna białych ludzi nie może poszczycić się takim sukcesem. I wszystkie te przypadki są szczegółowo opisane oraz posiadają pełną dokumentację. Ale Afrykańczycy nie stosowali antybiotyków, tylko leki pochodzące wprost ze środowiska naturalnego w jego najbardziej nieskażonej postaci.

Jakie widzi Pan perspektywy rozwoju larwologii?
- Te larwy to prawdziwe wyzwanie dla współczesnej medycyny. Bo jeżeli zjadają martwą tkankę, to aż się prosi, by zapytać, czy zjedzą również tkankę zmienioną, czyli nowotworową. Czy komórki nowotworowe, np. w nowotworze piersi zostaną również pochłonięte? I kolejne pytanie: czy można larwę tak zmodyfikować, że będzie je zjadała? Ale tutaj... Hm... Pojawia się coraz więcej pytań i domysłów! Czy będziemy mogli ją tak ustawić, jak to zrobił dwieście lat temu czeski zakonnik Gregor Johann Mendel, uważany za twórcę genetyki, w sposób jak najbardziej naturalny krzyżując groszek przez 8 lat. Zasadą badań Mendla jest ich prostota. Czy zgodnie z nią można wyhodować larwy, programując ich apetyty? Może udałoby się tego dokonać bez skomplikowanych modyfikacji DNA? Larwa zje chore tkanki, nie tylko martwicze, ale wszelkie odmienne? Pewnie tak będzie. Bo może okazać się, że do modyfikacji larw wcale nie potrzeba wielkich nowoczesnych laboratoriów.
I to wszystko otwiera nieprawdopodobne wręcz perspektywy dla medycyny, które znowu otworzą naiwne pytania dziecka: - Jak nauczyć larwy, by zżerały nie tylko martwicę, ale i tkanki nowotworowe? Podejrzewam, że na to pytanie szybciej od naukowca odpowiedziałyby wiejskie kobiety, bo dzisiaj jeszcze tylko one potrafią rozumować na poziomie myślenia spontanicznego, naturalnego. One spytają: - Jak to zrobić, żeby żarły to, co im dajemy, a nie wybrzydzały? A ja jako naukowiec zapytam: - Jak je przeprogramować?

W jakich kierunkach może pójść ten rozwój?
- Wydaje się obiecujące nauczenie larwy, jak zjadać tkankę np. nowotworową lub według innego zapotrzebowania terapeutycznego. Z drugiej strony prawa rynku i chęć zysku każą zmienić je w produkt półmedyczny, dostępny w każdej aptece, który kupimy i sami nałożymy na ranę. Tylko, że w tym wypadku rezygnujemy ze sterylności i wysokich wymagań nakładanych na produkcję leków, rezygnujemy z postępu. Trzeba przyznać, że oba kierunki są ciekawe, z tym, że ten drugi niesie ze sobą określone ryzyko. Larwa nie będzie do końca oczyszczona. W leczeniu larwami nie możemy mówić o medycynie niekonwencjonalnej, chociaż za taką uważa to leczenie wielu ludzi.

Wobec tego, jak nazwać tę metodę, z jednej strony stosowaną od wieków przez czarowników, a z drugiej rozwijającą się w nowoczesnych laboratoriach medycznych?
- Leczenie larwami to jest absolutnie nowa medycyna. To nie jest ani paramedycyna, ani medycyna konwencjonalna. Bo w przypadku leczenia ran wyczerpały się najnowocześniejsze antybiotyki, podobnie jak możliwości chemioterapii i chirurgiczne opracowanie rany, czyli wycięcie i ewentualny przeszczep skóry. Larwy muchy plujki to nic innego jak lekarstwo wzięte bezpośrednio z naturalnego świata przyrody. Dotąd staraliśmy się uzyskać specyficzny lek z roślin lub drogą syntezy chemicznej. Larwy w leczeniu ran czy pasożyty jelitowe w leczeniu astmy wskazują na potrzebę powrotu do medycyny ludowej i całościowego używania roślin albo innego elementu środowiska naturalnego do skutecznego leczenia. Nazywam takie działanie nową medycyną, bo zaczynamy być w sposób świadomy częścią środowiska naturalnego. Wiemy, jak zwiększać skuteczność naszych działań, stosując naukowe metody obserwacji i eksperymentu. Czyli jest to połączenie tradycji z wiedzą naukową. Medycyna wynikająca z tradycji czy uniwersytecka mają jeden wspólny przekaz: pomóc człowiekowi. I jestem przekonany, że takie działanie stanie się jednocześnie medycyną przyszłości.

Źródło: miesięcznik "CZWARTY WYMIAR"
http://www.mag.media.pl/index.php?d=archiwum&s=art2007_12_55

“Suplementy diety, naturalne witaminy i multiwitaminy, żywienie, dodatki, profilaktyka, dieta, żywność, zdrowie”

Copyright  -  powitaminy.pl  2009  -  wszelkie prawa autorskie zastrzeżone